گلی که کاشتم، امروز فقط یه خاره.

بهش گفتم تو یه دیکتاتوری. اینو نگفتم چون عصبانی بودم. چون واقعا هست. چون فرهنگ ما از مردها، دیکتاتور میسازه. اگه سوالتون اینه که فرهنگ ما از زنها، چی میسازه؟ باید بهتون بگم از من توی بیست و دو سالگی، کسی رو ساخته که در برابر حرف ها و کارهای عاشقانه یک مرد کاملا سست عنصره. من میتونم از یه مرد بخاطر تمام خودخواهی هاش متنفر باشم ولی اگه حرف عاشقانه ای بهم بزنه، تنفرم رو فراموش کنم. چرا من توی اعماق وجودم اینقدر نیازمند شنیدن حرف های عاشقانه ام؟ چرا دلم میخواد از یه مرد بشنوم که از وقتی من رو دیده دنیاش عوض شده؟ چرا دلم میخواد بدونم وقتی موزیک گوش میده به من فکر میکنه؟ غیر از اینه که فرهنگ مون اینو میخاد؟ غیر از اینه که در کنار یه دیکتاتور نیاز هس که همچین شخصی باشه؟