بیست .

هی میدوم، آرام و قرار ندارم، خانه کوچک است و بیرون محدود و اتوبوس ها تهوع آور! شب تا صبح رویا میبافم، صبح که میشود میدوم راه خانه تا رویا را . . . حرفم را نمی فهمند، از ظاهرم حرف می زنند و بدویت ذاتیم را می دزدند! هی میدوم، سقف کوتاه میشود، در دستهایم باغی می روید، نوزده تمام میشود.میگویم از تمام دنیا همین یک شب برای من است، یک آرزو دارم، چشم هایم را میبندم : بیست !